donderdag 31 maart

Om negen uur in Groningen zijn. Spannend hoe je bloedwaarden zijn. Ik heb er zelf niet zo'n goed gevoel over. Je bent veel te wit en moe. Hebt gisteren ook alleen maar weer gelegen en weer een keer overgegeven, je bent veel te vlak en lauw. Je wilt niks. Als ik je vraag om te knutselen of spelletje doen, weet je het ook niet. Je weet niks op het moment lijkt het wel. Voor het eerst wel traantjes bij je gezien. Aan de ene kant ben ik hier wel blij om, je houdt zo je gevoel in je. Als ik tegen je zeg dat je ze gerust mag laten, doe je nog zo je best om niet je tranen te laten zien. Ik weet nu even zelf niet zo goed of het komt omdat je zo moe bent of dat je geestelijk wat in de knup zit. Straks in Groningen maar eens over hebben. Eerst weer gesprek met de arst. Dit keer zien we allemaal onbekende gezichten. Op de donderdag hebben er anderen weer dienst. Dat is wel jammer, je hebt toch liever je eigen arts. Ze gaan eerst allerlei vragen aan je stellen: of je nog goed eet, of je nog naar school gaat, je misselijk bent, vocht vasthoudt en ga zo maar door. We vertellen ook dat we je wel erg lusteloos vinden nu. Wel iets om in de gaten te houden. Dan de vab aanprikken (nog steeds geen bloed). We gaan straks een goedje in je infuus doen om te kijken of er toch misschien klontjes zitten. Kijken of dit nog helpt. Dan naar de dagbehandeling. Hier gaan we eerst nog weer bloedprikken om te kijken of je de chemo mag. 1 Chemo krijg je sowieso. Je bent weer zo bang met bloedprikken, je schudt ervan. Lieverd toch wat een gedoe. Maar het gaat hartstikke goed en je voelt er niets van. Ook hier ga je maar weer liggen en tukken. Ik praat nog even met de pedagoog, misschien dat zij wat uit jouw krijgt. Hmm ook niet. Niet verven, geen spelletje. Dan komt de arts tussendoor met de bloeduitslagen. Nop niet goed, dat hadden we al wel gedacht. Je hb is veel te laag en dus krijg je een bloedtransfusie en die duurt minstens drie uur. Ik zeg 'drie uur, moeten we de meester al weer afbellen voor gesprek'. Maar we hopen dat je hier wel van opknapt meid, het zou een boel verklaren dat je zo vlak en moe bent. Ook je trombosyten zijn enorm gedaald, waren ze vorige week nog in de 100, zijn ze nu nog maar 20. Deze week dus ook geen chemo, geen thuiszorg en geen drankje. Aan de ene kant vind ik het wel fijn voor je, even geen troep binnen en kun je even aansterken. Maar aan de andere kant wel een week uitstel. Dan komen de zakjes bloed er aan en aan de eind van de middag wil je zelfs weer een spelletje doen. Nou dit werkt snel. Het wordt wel erg laat vandaag we zijn pas half zeven weer thuis. We hadden oma Duinen al opgebeld of ze voor eten wilde zorgen. Dat scheelt al weer een hoop. Je hebt weer een blosje op je wangen Lis en zijn je lippen zijn weer mooi roze.