inmiddels 17 februari en het is echt waar, je bent klaar. 2 Februari heb je je laatste chemo gehad in de Isala in Zwolle. Je was er ook echt aan toe Lis, je was wat down de laatste weken. Dan was het toch echt ineens 2 februari. Wat een rare dag toch. Je had eerst nog je Pentabendine kuur en daarna nog je laatste mtx push. Ze hadden de kamer mooi voor je versierd, met ballonnen en slingers en op die slingers stonden fotootjes van Teddy. Ja ja, Teddy, je nieuwe maatje waar je al maanden om heb gevraagd en gehuild. Maar ik wou er zo niet aan, drie honden in huis. Maar toch zijn we overstag gegaan in de hoop dat dit je kan helpen om alles te verwerken enz. En ik moet zeggen het is ook echt een lieverd al had ik wel gehoopt dat je er toch drukker mee was:(. 8 Februari was dan de dag dat je echt officieel klaar was en na een hoop gedoe en geregel en gestress, hebben we het nog voor elkaar gekregen dat we die dag naar Groningen gingen voor het eindgesprek. Ik wist dat ze thuis de boel nog voor je gingen versieren. Wat was je vrolijk maar wat vond je het ook allemaal wel weer spannend. s'Ochtends mooie kleren aan, je haren weer mooi in de vlecht en beneden stond een heerlijk ontbijt klaar, gekregen van de hele familie G v d Weg. Wat een verrassing en wat vond je het geweldig. Daarna vlug de tractaties voor school gemaakt en door gegaan naar school om in je klas te trakteren. We hebben aan de meester gevraagd of het mooie lied "tienduizend redenen voor dankbaarheid" kunnen gaan zingen. Twee jaar geleden zijn we hier mee begonnen in de klas en twee jaar later gaan we hier mee eindigen. Wat zijn we God dankbaar dat Hij deze weg met ons is meegegaan. We hebben Hem beter leren kennen en ook het leven hebben we beter leren kennen. En door naar Groningen. Een keer niet aanprikken, gewoon alleen een gesprek. En ja wat moet je allemaal vragen dan he. Het is toch afwachten wat de toekomst je brengt. We kunnen alleen maar hopen en bidden dat de chemo niet teveel schade heeft aangericht. Geestelijk en lichamelijk en dat jij gelukkig de toekomst in kunt gaan. Elke drie maand moet je voor controle de eerste drie jaar. Je leven lang sta je onder controle. De volgende keer in Groningen hebben we controle voor je hart. Deze wordt ook je leven lang in de gaten gehouden vanwege de zware chemo. Nog drie pentabendine infusen te gaan. Dus drie maand, dit voor je weerstand. Dan mag je eindelijk weer american filet, milkshake of een softijsje. We hebben een chocolade bloemenkraal voor de artsen en verpleegkundigen laten maken als een bedankje voor hun goede zorgen. De bloemenkraal had je vorige week al in Zwolle gehad. Na afscheid genomen te hebben, vooral van Edith waar je zo gek mee bent. Je wilt graag later hetzelfde als haar worden. Terug naar huis en daar staat toch een mooie ballonnenboog voor de deur. Binnen is de boel versierd en staat er een heelijke taart op tafel. wat lief toch weer. Iedereen is blij dat het erop zit. 's Avonds gaan we nog lekker uit eten en wel bij La Familia. Restaurant waar jij met Make a Wish heb mogen serveren. We hebben flink schik gehad. En bij huis lekker taartje eten met familie en vrienden. Dan is zaterdag nog de grote dag. Het grote feest kan dan beginnen. Er komen zon 80 mensen. Er staan twee hele mooie tenten buiten. Lampjes, ballonnen, vuurkorfen en een frietkraam. Het was een geweldige avond en we hebben het voor ons echt zo afgesloten. Misschien dat er best mensen zijn die dit allemaal een beetje overdreven vonden. Maar Lis wilde dit graag en zij dit moet toch allemaal maar verwerken. Ik denk dat ze het fijn heeft afgesloten zo. Je doet veel voor je kind als ze zo ziek zijn geweest. Soms wel eens te veel denk ik. Maar het leven is hier eigenlijk ook zo betrekkelijk. Waar zouden we het voor laten. Er zijn al zoveel sombere momenten in het leven, negatieve dingen, echt daar ben je echt een keer klaar mee. Ik heb geleerd dat positief denken zoveel helpt om de dag dan door te komen. Tuurlijk heb je je baaldagen en ben je verdrietig. Denk je wel eens waarom gaat het toch allemaal zo. Ik wil daar niet teveel bij stil staan. Er zijn ook nog een heleboel mooie dingen in het leven. Lieve nieuwe mensen leren kennen. We zijn in jan en feb bezig geweest voor KIKA. We hebben lichtzakjes en kaartjes gemaakt. Dat gaf me zoveel energie. Vond het zo leuk om te doen en we hebben een mooi bedrag opgehaald van 1200,-.
Lis voelde zich verder de laatste tijd best goed. Door de chemo heeft ze wel uitslag op haar gezicht. Iets waar bijna alle kinderen daarna last van krijgen. We hopen dat ze weer lekker gaat groeien en straks naar een nieuwe school met een hele nieuwe start. Voor de vakantie haar vab er nog uit. Deze moet nog een half jaar blijven zitten eigenlijk. Nu is hij waarschijnlijk deze week gaan ontsteken. Zouden we donderdag voor het eerst niet naar het ziekenhuis hoeven, zaten we alsnog de hele ochtend daar. Ze heeft nu een kuur meegekregen. Balen, toch weer wat slikken. Nu ik dit schrijf, heb je waarschijnlijk de griep te pakken, want je voelt je echt niet fit. Nu heeft hafl Nederland hier nu last van maar wat balen he Lis. Donderdag heb je een voorleeswedstijd in de Talter. Je was de beste uit je klas en mag je gaan strijden tegen je eigen gemeente. Oeh Lis wat ben ik toch trots op je. Verder heeft Ryan van de week ook zijn controle gehad voor zijn knie en schiet hij helaas nog niet erg op. Volgens de arts komt het allemaal goed, daar moet ik dan maar vertrouwen in hebben. Over 9 maand weer komen. Ook Wilco voelt zich nog niet 100%, ik hoop voor hem dat het helpt dat alles nu een beetje achter de rug is. Veel mensen vinden mij nog zo positief en denken dat ik de klap ook nog wel krijg. Ik ben benieuwd. Voor nu voel ik me nog goed en voel ik gauw wanneer ik het wat rustiger moet doen. Soms lijkt het net of er eigenlijk niks is gebeurt en ga je gewoon verder. Onbewust merk ik wel dat ik het stiekum best eng vind. Nu ze weer griep heeft. Ja ze moet het nu toch zonder de chemo doen. Wat zal er in haar koppie omgaan nu, zou ze ook bang zijn? Ze heeft me beloofd eerlijk te zijn. We kunnen fijn praten samen en vertellen elkaar eigenlijk wel alles. Als ze merkt dat ik stil ben, zegt ze tegen: 'mam , we zouden alles eerlijk tegen elkaar zeggen he'?. Van de week ben ik ook echt voor het eerst denk ik weer eens uit mijn slof geschoten. Mevrouw is een echte rommelkont en vind het maar onzin dat ik alles netjes wil hebben en ik moet haar echt alles zeggen. Ik kan dan echt niet lang boos op haar zijn en op bed kunnen we dan heerlijk samen praten.
Verder heb ik haar doos met 850 kaarten, tekeningen, knutselwerkjes die ze gemaakt heeft en allerlei andere spulletjes, allemaal uitgezocht en voor mij echt al dichtgedaan. Medicijnen weggebracht en uitgezocht. Weg ermee. Kijken wat ik nu met deze blog ga doen. Misschien er een een boek van maken. Zodat we gewoon kunnen lezen en ook voor haar voor later. We zullen zien wat de toekomst ons brengt. Voor nu gaan we ervoor. We weten dat God met ons meegaat wat er ook gebeurt. Dat we veilig zijn bij Hem.
Lieve mensen voor nu bedankt voor jullie medeleven, kaarten, lieve woorden, bloemen, kadootjes noem maar op. In het bijzonder wil ik nog wel mijn moeder bedanken. Zonder haar hulp weet ik niet of ik het allemaal wel zo had kunnen doen. Ze wist vaak wat ik nodig had. Het huis schoon houden als wij in Groningen lagen, eten klaar maken, oppassen. Elke donderdag maar mee naar Zwolle, terwijl ook zij zo heeft moeten toekijken als haar kleindochter pijn had of naar mij moest kijken terwijl ze zag dat ik het vreselijk moeilijk had als ik mijn eigen kind zag pijn lijden. Vele kleine dingen waar ik dan niet aan hoefde te denken. Mam bedankt.