Na een weekendje met mama in de Isala, moet je weer bloedprikken. Iets wat je zo niet leuk vind maar ze hebben gelukkig een zalfje met verdoving voor je wat ze eerst even op je arm smeren, dan word het al minder pijnlijk en is het afwachten op de arts en kijken wat je bloedwaarden nu zijn. 's Middags krijgen we toch te horen dat de waarden nog steeds hetzelfde zijn en na overleg met Groningen moeten we er toch dinsdag heen voor een beenmergpunctie omdat ze hier in Zwolle niet verder komen en in Groningen hier meer gespecialiseerd in zijn. Wat schrikken toch weer. Bevestigd toch maar weer dat het toch echt niet goed is maar nog zeggen ze tegen ons dat het een infectie kan zijn. We blijven bidden en hopen en we weten dat heeel veel mensen met ons mee bidden. Ook al zou de kleurendief alle kleur van Melissa en ons pikken, we vertrouwen erop dat God uiteindelijk de regenboog weer laat schijnen. Want Hij blijft de Overwinnaar.
Dagboek van Melissa
