Oepsie, ik ben inmiddels alweer drie maand verder. Wat gaat de tijd toch weer snel. Ik zie dat maar als een goed teken. Teken dat alles best lekker gaat en we op het moment best ons leven weer aan het oppakken zijn. In ieder geval weer druk genoeg met gewoon van alles en nog wat. Echt nog een kleine vier maand te gaan. We zitten al onder de half jaar. Je bent er ook zo vreselijk aan toe. We merken echt dat je er helemaal klaar mee bent. Je wordt wat mopperig. En natuurlijk is de 'r' in de maand weer begonnen en hoest je er flink op los. Je wordt hier zo ontzettend moe van. Toch verder Lis gaat het best goed he? Je gaat echt bijna alle dagen naar school. Je vindt het leuk op school, het gaat goed met de meiden. Je haalt goede cijfers en vorige week heb je zelfs gewonnen met de voorleeswedtrijd van school en mag je nu door naar de volgende ronde. Lis wat zul je er later nog wel eens op terugkijken hoe ongelooflijk trots je op jezelf kunt zijn. Zelf zie je dat volgens mij niet altijd. Je moppert eigenlijk maar dat je er niet uit ziet en dat te dik bent. Ach meid en je bent zo mooi. En dat buikje krijgen we echt wel weer weg. Let maar eens op als je straks klaar bent met de behandeling, hoe je gaat groeien en je waarschijnlijk je broer wel gaat inhalen. Of zouden jullie de groeischeut tegelijk krijgen:). De foto's van hierboven zijn pas gemaakt door een mooie dag verzorgt door "LEEF"!!! Vrijdag weer naar Groningen, weer een paar daagjes aan de dexa. Echt het minste van alles. De vorige keer had je er ook weer zo vreselijk last van. Wat zit je dan toch oh zo vreselijk in je vel. En die vreselijke jeuk die je van de dexa krijgt. De nachtjes dat je dan bij ons op de kamer wilt slapen omdat je je niet fijn voelt. Je broer die last heeft van puberhormoontjes en dus ook vaak niet meewerkt die dagen. De dagen dat je niet naar school gaat omdat je bang bent om boos te gaan doen en dan die vreselijke moeheid omdat je van de dexa slecht slaapt. Maar we kunnen aftellen. Nog 6 van deze vreselijke kuren te gaan. Verder gaat het met ons ook goed. We zitten best goed in ons vel. Nu ik net even de fotoos aan het kijken was van hoe Lis in het begin was van haar ziekte, moet ik echt wel even slikken. Wat leek ze daar nog zo klein. Ik merk dat ik dan diep van binnen dat kleine meisje wel eens mis. Heb soms het idee dat ik een gedeelte van Melissa gemist heb. Dat het lijkt dat je haar alleen nog maar kent met behandeling. Hoe was ze toch voor die tijd? Zou ze anders zijn geweest als ze niet ziek was geweest? Zou ik anders hebben gedaan tegen haar? Ik ben er wel van overtuigd dat we ook hier positief uitkomen. Veel mensen zeiden tegen ons tijdens de verbouwing van ons huis dat dat echt een relatietest is. Nou ik kan echt zeggen dat we daar van hebben genoten maar Melissa haar ziekte was voor ons pas een uitdaging. Vooral het begin was enorm heftig. Ik voelde me veel alleen en Wilco voelde zich weer enorm aan de zijlijn staan. Maar als ik zie waar we nu staan. We kunnen weer meer genieten. Ook van elkaar. Kids zijn weer flink aan het ruzie maken. Gewoon weer zoals het hoort. Positiviteit is zo ontzettend belangrijk. Dat heb ik ook wel geleerd. Rust en geduld en vooral gewoon veel liefde aan elkaar geven is echt het belangrijkste wat er is. Eerlijk zijn en overal over praten. Het leven is zoals het is. We moeten er echt zelf het beste van maken en het is maar kort hier. Ik ben wel wat makkelijker gaan denken over veel dingen. Er gebeuren steeds weer verdrietige dingen om ons heen. en die zullen altijd blijven. Als we maar blijven vertrouwen op God, dat Hij er voor ons is. Hij geeft ons kracht om met verdrietige dingen om te gaan en te kunnen verwerken. Als we het maar in Zijn handen leggen. Dit hoop ik ook zo voor jou Lis. Dat je alles waar je het moeilijk mee hebt in Zijn handen kunt leggen en dat God je zal helpen om alles te verwerken ook in de toekomst. De laatste tijd krijgt Lis meer nare beelden voor haar als ze alleen in bed ligt. Dan ziet ze voor haar de tijd dat ze kaal werd. De tijd van de zware kuren in het ziekenhuis. De lumbaalpunctie onder roestje wat fout ging. Dingen die je waarschijnlijk altijd zult blijven onthouden. Lieve mensen willen jullie voor Melissa bidden dat ze dit allemaal kan verwerken en een plekje kan geven. Voor de komende maanden, dat ze die goed mag doorstaan maar ook zeker voor de toekomst, als de spanning blijft als je steeds weer moet bloedprikken om te controleren dat de leukemie niet terugkomt. Dat wij als ouders en broer ook de rust mogen vinden om vertrouwen te hebben in de toekomst.
Waarschijnlijk zal ik pas over een poosje weer schrijven en zijn we hopelijk ondertussen druk bezig om een feestje voor Melissa te organiseren. Om haar bloemenkraal te vieren. Iets waar ze zo enorm naar uitkijken.