vrijdag 1 april

Vanochtend gaan we weer eens school proberen. Het lijkt dat je er ook wel zin in hebt. Je moppert in ieder geval niet. We gaan pas om tien uur omdat je anders eerst gym hebt. Kan ik mooi vast aan de meester vertellen dat je straks komt en of hij de kinderen vast wil voorbereiden dat je nu wel een mutsje op hebt. Dan kunnen ze vast aan het idee wennen. Als ik je om twaalf uur kom ophalen, ben je zelfs vrolijk. Je hebt verhalen over groep 8 die een 1 april grap had uitgehaald en je hebt een paar hele lieve brieven gekregen van wat meiden in de klas. Ze missen je echt Lis. Thuis zing je zelfs weer en loop je veel meer heen en weer. Jee gewoon raar om je zo te zien, zo heb ik je al weken niet meer gezien. Maar wat fijn meid om jouw weer eens echt zo te zien. Wat voelt alles dan weer even anders. Je ogen staan anders en je hebt meer kleur. Je praat en vertelt. 's Middags heeft mama dan eindelijk een gesprek met de meester. We hebben een goed gesprek gehad. We gaan eerst zo door, met hier en daar wat aanpassingen en mocht je echt achter gaan lopen dan gaan we hulp inschakelen. Ik vind het fijn om te horen dat de meester zo'n vertrouwen in je heeft en dat je normaal gelukkig goed mee kunt komen. 's Avonds natuurlijk nog de finale van the voice kids kijken en dan vlug naar bed. Misschien ga je morgen zelfs wel mee naar de begrafenis van oma van de Weg maar dat bekijken we morgenvroeg wel.

zaterdag 2 april

Als ik je wakker maak, vraag ik aan je of je mee wilt. Je wilt mee. Wat knap van je Lis. Ik stuur oma maar een app dat als je het niet vol mocht houden zij jouw dan weer ophaalt. Het is een mooie dienst en je houdt het goed vol. Je bent nu ook minder afstandelijk en praat weer wat meer met de mensen. Wat lijkt het dan ineens weer een beetje normaal allemaal als jij je weer wat beter voelt. 's Middags ga je zelfs nog dansen samen met demi. Jee wat mooi om te zien. Je broer heeft het vandaag wel wat moeilijker. Hij vindt het moeilijk om alles een plekje te geven en dat het hem soms teveel wordt. Dat snap ik boef. We gaan ook echt ons best doen voor jou. Je doet het zo goed. Je voelt je vaak zo machteloos omdat je je zusje niet kunt helpen. Jullie relatie is ook ineens zo veranderd. Je zusje heeft nu geen zin om te kibbelen en dat terwijl je nu aan het puberen gaat. Het was anders natuurlijk fijn geweest als je lekker je zusje dan kon gaan uitdagen, maar die zegt nu niet zoveel terug. Dat wordt dan toch maar vaker papa en mama testen.

zondag 3 april

We gaan straks voor de laatste keer koffie drinken in het oude huisje van oma van de Weg. Nog een keer met zijn allen. Leuk idee. Maar ook raar want oma zit nu niet meer in haar stoel. Het gaat nog steeds goed met je. Maar toch ben je anders. Normaal ging je lekker met de kleine kindjes todden en nu blijf je maar een beetje op je stoel zitten. Je wilt wel maar toch is er iets waardoor je het niet doet. 's Middags doe je een middagdutje. Toch wel een beetje teveel allemaal de laatste paar dagen. Om half vijf gaan we nog naar de kinderappeldienst in de Hoeksteen. Dit is een kinderdienst. Er wordt een soort toneelstukje opgevoerd en mooie kinderliederen gezongen. Er word ook voor je gebeden. Zo apart om te horen dat ze voor jouw kind bidden. Hebben ze het echt over mijn kind? Ik merk dat bij het liedje 'kom aan boord'  je het wat moeiijk krijgt. Je begint wat aan de vingers te trekken. Meissie wat denk je toch allemaal? Je krijgt nog een mooi boek mee van de appelcommissie en gister had je ook al de kindergroet van de kerk gekregen. Fijn dat mensen zo aan je denken en voor je bidden. Maar dit hebben we ook echt wel nodig. Mensen zeggen wel eens tegen me dat ze het zo knap vinden hoe we het allemaal doen en dat we er zo open over praten. Ik denk daar wel eens over na. Maar wat moet je ook. We moeten er ook het beste van maken vooral voor onze kids. Maar ook voor mezelf en voor Wilco. Je wilt dat je gezin ook nog geniet en je wilt ook blijven vertrouwen op God. Maar alles is echt wel anders voor ons. Je moet echt je best doen om op alle vlakken de ballen hoog te houden. Ik wil er ook niet te diep over nadenken. Dat gaat me te ver. Maar daardoor worden je gevoelens wel anders ook vlakker, terwijl je eigenlijk zo graag wilt voelen. Je moet in het ziekenhuis ook zo vaak je gevoelens even uitschakelen als je bijvoorbeeld constant ziet dat het prikken niet goed gaat. Je kind weer overstuur is, als ze de pillen niet wil slikken maar jij dan even hard moet zijn omdat ze die pillen wel moet slikken. Je een zoon hebt die het soms niet meer weet. Dan denk je wel eens 'hoe moet ik dit allemaal gaan doen'. Maar toch vinden we nog steeds de kracht en hebben we het ook gewoon nog fijn samen. Maar ook in je relatie is het anders. Ging je vroeger nog wel eens stiekem samen naar boven, nu voel je je schuldig want dan denk je 'ik heb een ziek kind beneden liggen, dat kan ik toch niet maken'. Je wordt heel erg heen en weer geslingerd in je emoties. Vanmiddag hebben we nog even in de tuin gezeten met een glaasje wijn dat is gewoon dan genieten. Ook dat is er echt nog wel bij. En Lis heeft ook erge schik gehad dit weekend. Ryan is tegenwoordig van het badmintonnen dus nu gaan we 's avonds als het niet te hard waait, lekker even badmintonnen of een balletje trappen. Kunnen we mooi samen even bezig zijn. Dinsdag gaan we weer bloedprikken in Groningen en krijgen we te horen als we weer verder mogen met de chemo.

Vandaag maandag 4 april kreeg ik een hele mooie tekst binnen van een tante. Dit is precies zoals ik me voel

God vergeef mij, dat ik zo vaak vergeet dat mijn kinderen uw kinderen zijn.

Ik wil alles voor hen in orde maken en zorgen dat ze gelukkig worden.

ik zou de leegtes in hun leven willen vullen en de hindernissen willen wegnemen

ik zou pijn willen lijden in hun plaats.

help mij om erop te vertrouwen dat U alles voor hen in orde maakt, en ze geluk wilt geven.

U vult de leegtes in hun leven, en helpt ze over de hindernissen heen.

U hebt in hun plaats geleden.

laat mij een biddende moeder zijn die op U vertrouwt.

Zo moeilijk om los te laten. Maar gelukkig weet de Heere dat ook. Nog steeds wil je als mens alles in eigen handen houden. Terwijl de Heere zo graag wil dat je je zorgen bij Hem neerlegt. Dat blijft gewoon lastig, want het zijn toch ook mijn kinderen en je wilt zo graag het allerbeste voor ze. Daarom moet ik er ook op blijven vertrouwen dat God ook het beste met ' zijn kinderen' voor heeft en dat geloof ik ook zeker. (maar toch tot hoever?)