vrijdag 12 februari

Vanochtend wat gesprekjes gehad met de verpleegkundige over alle medicijnen thuis. Best eng idee. Mama vind het best eng, bang om dingen te vergeten, want je moet ineens zoveel slikken en allemaal op verschillende tijden. je hebt pilletjes, drankjes, zakjes. Gelukkig gaan de meeste pilletjes zo naar binnen, maar er zit er een bij die je helemaal niks vind. Ze kwamen al gauw vertellen dat de bloedwaarden nog steeds goed zijn en dus snel de Vab afkoppelen, wel weer eng om de pleister er af te halen, maar je voelt er gelukkig niets van. Dan snel de tassen inpakken en wegwezen. Ah heerlijk weer naar huis. In de auto vraag je zelfs of je even naar school mag. Dit vinden wij juist heel knap van jouw, want het zal best heel raar zijn voor jouw en de kinderen om elkaar weer te zien, wetende dat je ziek bent en niet altijd meer in de klas zult zijn. We bellen de meester even op en die vind het ook goed. Even een spannend moment voor iedereen. We vertellen eerst een klein beetje wat over de kralenketting over het boekje chemo casper en laten knuffel casper zien. Dan gaan de meiden voor Melissa dansen en zingen. Zo mooi en fijn. We zingen het mooie lied "tien duizend redenen tot dankbaarheid". Mama krijgt dan wel even tranen in de ogen, de kinderen zingen zo uit volle borst en papa hoor je er boven uit. Heel mooi moment wat ons zeker weer kracht geeft. Dan naar huis naar de hondjes, die heb je inmiddels ook wel gemist. Als we binnen komen is het huis heerlijk schoon en hebben we daar geen omkijken naar (dank je mam). Oma's komen nog even kijken, want ook voor hen valt dit allemaal niet mee om hun kleinkind(eren)  en kinderen zo te zien. Je machteloos voelen. 's avond dan eindelijk heerlijk op de bank ploffen op naar het weekend met een verrassing.