Even twee daagjes niks. Elke dag een paar uurtjes naar school. Je moet hier wel nog aan wennen. Je vind het niet leuk dat de kids steeds maar vragen hoe het met je gaat en heb je het idee dat ze je steeds aan kijken. Voor jouw lastig omdat je toch nog gewoon Melissa bent en je gewoon naar school wilt. Maar de kinderen ook nog lastig hoe ze moeten reageren en er mee om moeten gaan. Ik hoop voor dat je de komende tijd gewoon door kunt gaan met naar school gaan en iedereen zo een beetje aan de situatie went. Je vind het ook gauw druk op school, maar ze geven in het ziekenhuis al aan dat dat door de prednisolon komt en de prikkels eerder binnen komen. Mama is bezig met Stichting Haarwens om een pruik voor je regelen, je wilt toch het liefst een pruik wat het meest op je eigen haar lijkt. We hopen dat dit nog even uit blijft. Donderdag krijg je erge last met eten, doet het pijn in je kaken en je keel met slikken. Waarschijnlijk komt dit door de chemo van dinsdag, daar heb je als bijwerking zenuwpijnen van. We proberen de spaghetti maar te malen door de blender en zo krijg je toch nog binnen. De fruit van om door de blender en je hebt een heerlijke fruitsshake. We hopen maar dat dit niet zo lang blijft, want het doet je echt pijn. Maar morgen weer naar Groningen en meteen maar melden.
