Vandaag zal het een lange dag worden. Mama gaat voor het eerst met oma en jouw naar Groningen. Dan kan papa gewoon naar zijn werk. Als het wel wat minder gaat, zal hij vast nog vaker vrij moeten nemen. Dus zolang jij het zo doet, redden we het zo ook. Vandaag krijg je een nanogam. Dit is een onderzoek waar we ons voor op hebben gegeven en waarvoor je ook bent uitgeloot. Het houdt in dat ze willen kijken dat als je dit medicijn via een infuus een aantal keren, dat je minder infecties op loopt. Nu is het zo dat op het moment dat je een infectie krijgt ze dan dat op dat moment behandelen. Dus misschien hebben we er zelfs wel baat bij. Vandaag duurt het erg lang om te kijken hoe je er op reageert, de keren erop wordt het dus steeds korter. Daarna nog een uurtje aan de chemo caspers. Je bent de hele dag aan het knutselen en er is zelfs bingo, maar helaas geen prijs. Fijn om te zien Lis, je bent zo dapper. Zelfs oma kijkt er van op hoe dapper je bent en alles maar toe laat. Je krijgt al wel een bolle toet van de prednison, maar die mogen we over een poosje weer afbouwen. Mama heeft nog even met een maatschappelijk werkster gepraat, de eerste keer komt zij altijd langs om te vragen hoe het gaat en of ze ons ergens bij kan helpen. Nou altijd fijn om te weten dat er altijd hulp is, mocht het nodig zijn. Heb nog wel gevraagd om ze misschien iemand naar jouw kunnen sturen om klein gesprekje te voeren omdat mama wel vind dat je soms wat vlak bent. Komt dit nou door de medicijnen of omdat je toch wel misschien meer aan het denken bent dan wij in de gaten hebben? Je vind het maar niks als mensen aan je vragen hoe het gaat, dan draai je vaak je hoofd weg en zegt dat het goed gaat. Om vijf uur dan eindelijk naar huis dat wordt geen eten meer koken en haalt papa chinees.
Dagboek van Melissa
