woensdag 22 juni

Weer een week verder en de eerste week dat Lis het echt zwaar heeft (of zou het nog zwaarder kunnen). Wij vinden het in ieder geval niet leuk zo. Wat heb jij een zere keel gehad. Het lijkt een klein beetje beter te worden maar het waren geen fijne dagen zo, om je zo te zien Lis. Zo moe, zo leeg. De manier hoe je ogen staan. Hele dagen in de hoek van de bank en maar slijm spugen. Wat heb je al een tisseus versleten. Tot overmaat van ramp spuug je ook nog je sonde maandagavond uit. Oh meid wat was je overstuur. Maar ik moest de thuiszorg bellen om je medicijnen door de sonde te kunnen doen en je voeding. Je hebt ook weer een paar keer overgegeven, dus we moeten wel weer. De thuiszorg was er met een kwartiertje al. Maar je wilde niet, je zei: 'ik kan niet meer, ben te moe'. En dan als ouders maar weer de knop om draaien, proberen om contact te krijgen en haar vooral rustig te krijgen. Maar wat een paniek in je ogen. Eerste poging, die ging dus niet goed. Je moet maar kokhalzen en hup de laatste beetje voeding er ook uit. Tjonge wat was dat een naar gezicht Lis. Jee het leek wel dat je stikte. Ik praat inmiddels wat harder tegen je, zodat je geconcentreert naar mij blijft kijken en maar zeggen 'Lis kijk naar mij, rustig adem halen, je kunt dit'. Toen kon je jezelf toch herpakken en ging het eindelijk goed. Allemaal weer even diep ademhalen. Gelukkig was oma er op dat moment, kon zij Ryan even bijstaan, want die kon het echt niet aanzien. En begrijpelijk Ryan. Wat zal ik zo blij zijn als we die mtx kuren hebben gehad. Je praat ook bijna niet, te pijnlijk zeg je.

Maandag heb je je rapport gekregen, er stonden toch nog een paar cijfers op en die waren top meid. De meester had er nog een mooi lief stukje bij geschreven, maar het rare was, je wil het niet lezen. Ik mag het zelfs niet voolezen. Meissie toch, wat gaat er toch allemaal in dat koppie om. Konden we er maar even in kijken. Ik hoop Lis dat we eigenlijk door kunnen met deze kuren, zodat we er zo snel mogelijk af zijn en ik hoop  het meest dat je je een beetje goed weer gaat voelen en we nog een weekje op vakantie kunnen. Morgen mogen we voor de eerste keer naar Zwolle voor de asparginaze kuur. Ik vind het zelf een beetje typisch dat dit nu al kan. Aan de ene kant fijn lekker dicht bij huis maar aan de andere kant vind ik het ook wel fijn dat ze je even zien in Groningen.